NGUNIT NANG HAWAKAN KO ANG MIKROPONO, TULUYAN KONG PINATAHIMIK ANG BUONG BULWAGAN!
I. Ang Kakaibang Pagdating sa Bulwagan
Ang gabi ng Senior Prom ay isa sa mga pinakahihintay na sandali ng bawat estudyante sa hayskul. Puno ang grand ballroom ng aming paaralan ng mga nagkikislapang ilaw, nagtataasang mga dekorasyon, at mga mag-aaral na suot ang kanilang pinakamagarang tuxedo at gown. Ako si Mateo, isang tahimik na estudyante, at nang gabing iyon, magkaiba ang plano ko kumpara sa lahat ng aking mga kaklase.
Habang ang iba ay may bitbit na mga sikat at magagandang dates, naglakad ako papasok sa bulwagan na may naka-angkla sa aking braso na isang babaeng may putting buhok, nakasuot ng isang simpleng ngunit eleganteng vintage na Filipiniana. Siya ang aking lola, si Lola Corazon.
Puno ng pag-asa ang kanyang mga mata habang tinitingnan ang paligid. Ngunit bago pa man kami makaupo, nagsimula na ang bulungan.
II. Ang Matatalim na Pangungutya
Hindi lihim na paboritong pag-usapan ng mga sikat sa campus ang mga taong naiiba. Saktong pagdaan namin sa gitna, umalingawngaw ang boses ni Marcus, ang captain ng basketball team na palaging nangungutya sa akin.
“Hoy Mateo! Ano ‘yan, Take Your Grandma to Work Day? Wala ka bang mahanap na matinong date kaya hinukay mo pa sa nursing home ang lola mo?!” malakas na sigaw ni Marcus na sinundan ng nakakabinging tawanan ng kanyang mga barkada.
Nakita ko ang pag-iba ng ekspresyon ng ilan kong mga kaklase. May mga napailing, may mga palihim na tumatawa, at may mga tahasang itinuro kami.
“Nakakahiya naman,” rinig kong bulong ng isang babae sa kabilang mesa. “Sinisira niya ang aesthetic ng prom natin.”
Nakita ko kung paano dahan-dahang yumuko si Lola Corazon. Nanginginig ang kanyang mga kamay na nakahawak sa aking braso. “Apo, baka nakakahiya nga ako rito. Umuwi na lang kaya tayo?” mahinang bulong niya, pilit na itinatago ang pamumuo ng kanyang mga luha.
Ngumiti ako sa kanya at hinawakan ang kanyang mga kamay. “Huwag po kayong mag-alala, Lola. Kayo ang pinakamagandang babae rito ngayong gabi.”
III. Ang Unang Sayaw
Nang tumugtog na ang musika para sa First Dance, nagyayayaan na ang mga magkapareha patungo sa gitna ng dance floor. Inilahad ko ang aking kamay kay Lola Corazon. Inalalayan ko siyang tumayo at dahan-dahan kaming naglakad patungo sa gitna.
Sa bawat hakbang namin, lalong lumakas ang tawanan.
“Tingnan niyo! Isasayaw talaga niya ang lola niya! Baka mabali ang buto niyan!” sigaw muli ni Marcus na may hawak pang cellphone para i-video kami.
Sinubukan kong huwag pansinin. Niyakap ko si Lola at sinabayan namin ang mabagal na musika. Ngunit ang mga tawanan ay naging napakalakas na hindi ko na marinig ang kanta. Tila ginawa nilang isang malaking biro ang pinakamahalagang gabi ng buhay ng aking lola.
Huminto ako. Tiningnan ko si Lola Corazon, hinalikan ang kanyang noo, at dahan-dahang bumitaw. Naglakad ako nang dire-diretso paakyat sa entablado at nilapitan ang DJ.
IV. Ang Mikropono at ang Katahimikan
Kinuha ko ang mikropono. Umugong ito nang malakas kaya napatigil ang lahat ng tumatawa. Bumaling ang atensyon ng buong bulwagan sa akin. Inasahan nilang magagalit ako, susuntukin ko si Marcus, o tatakbo ako palabas dahil sa kahihiyan.
Ngunit nanatili akong kalmado. Huminga ako nang malalim, tinitigan ang lahat ng naroon, at nagsimulang magsalita.
“Maraming salamat sa mga tawa ninyo ngayong gabi. Siguro nga nakakatawa para sa inyo na isang lola ang date ko sa prom. Pero bago kayo humusga, gusto kong malaman ninyo kung sino ang babaeng pinagtatawanan ninyo.”
Itinuro ko si Lola Corazon na nakatayo mag-isa sa gitna ng dance floor, naluluha at nakatingin sa akin.
“Sampu ang taon ko nang maaksidente ang mga magulang ko at pareho silang namatay. Wala akong ibang kamag-anak na gustong kumuha sa akin dahil mahirap daw magpalaki ng bata. Pero ang babaeng iyan, sa edad na animnapu, ay bumalik sa pagtatrabaho para lang hindi ako mapunta sa ampunan.”
Nagsimulang mawala ang mga ngiti sa mukha ng mga nambubully sa akin.
“Para makatapos ako ng pag-aaral at makarating sa prom na ito, narito ang mga ginawa ng lola ko:”
-
Nagbenta siya ng kakanin araw-araw mula alas-kwatro ng madaling araw habang natutulog pa ang karamihan sa inyo.
-
Inutang niya ang pambili ng tuxedo ko para lang hindi ako mapahiya sa gabing ito.
-
Isinantabi niya ang lahat ng sarili niyang pangarap, pati na ang pagbili ng kanyang mga gamot, para lang mapakain ako.
V. Ang Huling Hiling
Tahimik na ang lahat. Wala kang maririnig kundi ang aking boses na umaalingawngaw sa speakers. Nakita kong ibinaba ni Marcus ang kanyang cellphone, namumula sa matinding kahihiyan.
“Dinala ko siya rito hindi para magpapansin o magpatawa,” patuloy ko, tuluyan nang pumiyok ang aking boses dahil sa pangingilid ng mga luha. “Dinala ko siya rito dahil may Stage 4 Breast Cancer ang lola ko. Ilang buwan na lang ang taning ng buhay niya.”
Napasinghap ang ilang mga babaeng estudyante. Nakita ko ang ilan sa mga guro namin na nagpupunas ng kanilang mga mata.
“Noong kabataan niya, hindi siya nakaranas ng prom dahil kailangan niyang magtrabaho sa bukid. Kaya bago siya mawala, gusto kong iparanas sa kanya kung paano itrato bilang isang reyna. Gusto kong siya ang maging ka-date ko sa pinakamahalagang gabi ng hayskul ko, dahil siya ang pinakamahalagang tao sa buong buhay ko.”
Ibinaba ko ang mikropono. Bumaba ako ng entablado sa gitna ng isang napakabigat at nakakabinging katahimikan. Naglakad ako pabalik kay Lola Corazon, na ngayon ay tahimik na humahagulgol. Niyakap ko siya nang napakahigpit.
VI. Ang Pagbabago ng Puso
“Sayaw na po tayo, Lola,” bulong ko.
Nang muling patugtugin ng DJ ang musika, isang bagay na hindi ko inaasahan ang nangyari. Unang lumapit si Marcus, ang lalaking nanguna sa panlalait sa amin. Lumuhod siya nang bahagya sa harapan ni Lola Corazon at naglahad ng kamay.
“L-Lola… pwede ko po ba kayong isayaw kahit isang kanta lang? Pasensya na po kayo sa sinabi ko,” nanginginig na sabi ni Marcus habang tumutulo ang kanyang mga luha.
Ngumiti si Lola Corazon at inabot ang kanyang kamay. Matapos nilang sumayaw, isa-isang lumapit ang iba pang mga lalaking estudyante—ang mga varsity players, ang class president, ang lahat ng naroon. Nagtali-talim sila upang magkaroon ng pagkakataong isayaw ang aking lola. Ang mga babaeng estudyante naman ay nilapitan ako at niyakap bilang paghingi ng tawad.
Ang gabing nagsimula sa malupit na pangungutya ay nagtapos bilang pinakamagandang gabi sa buhay ng aking lola. Hindi lamang siya nakaranas ng prom; siya ang naging tunay na Prom Queen.
Hanggang sa kanyang huling hininga makalipas ang tatlong buwan, dala-dala niya ang alaalang iyon—ang gabing ipinagtanggol siya ng kanyang apo at kung saan pinatunayan niya sa lahat na ang pinakadalisay at pinakamagandang pag-ibig sa mundo ay ang pagmamahal ng isang lola.
