Ininsulto At Pinuwersa Ng Mayabang Na Department Head Ang Isang Intern Na Punasan Ang Kanyang Sapatos Ngunit Halos Himatayin Siya Sa Board Meeting Nang Malaman Kung Sino Ang Tunay Na May Ari Ng Kumpanya
Ako si Aurora, dalawampu’t anim na taong gulang. Dalawang buwan pa lamang ang nakalipas nang bilhin ng aking pamilya ang Vanguard Global Corporation, isa sa pinakamalaking kumpanya sa bansa. Bilang nag-iisang tagapagmana at bagong CEO, napagpasyahan kong huwag muna magpakilala nang pormal. Gusto kong makita kung paano talaga pinapatakbo ang kumpanya mula sa ibaba, at kung paano tinatrato ng mga matataas na opisyal ang kanilang mga ordinaryong tauhan.
Kaya naman, nagpanggap ako bilang isang bagong “Intern” sa Marketing Department. Sinuot ko ang mga lumang damit ko mula pa noong kolehiyo, nag-alis ng make-up, at pumasok na parang isang simpleng probinsyana na naghahanap ng karanasan.
Dito ko nakilala ang demonyo ng kumpanya—si Ms. Miranda, ang Head of Marketing.
ANG KAHIHIYAN SA HARAP NG LAHAT
Kilala si Ms. Miranda sa pagiging matapobre at malupit. Araw-araw, paborito niyang sigawan at ipahiya ang mga intern at rank-and-file employees. Para sa kanya, ang mga taong mas mababa ang posisyon ay mga basurang walang halaga.
Isang umaga, naging napaka-busy ng buong opisina. Ngayon kasi ang araw ng malaking Board of Directors Meeting kung saan pormal na ipapakilala ang misteryosong bagong CEO. Nagmamadali ang lahat.
Inutusan ako ni Ms. Miranda na dalhan siya ng kape mula sa lobby. Pagbalik ko, saktong naglalakad siya palabas ng kanyang opisina habang may kausap sa telepono. Sa pagmamadali niya, hindi niya nakita ang daan at aksidente niyang nabunggo ang balikat ko.
Natapon ang kalahati ng kape. Hindi ito tumama sa kanya, ngunit may ilang patak na tumalsik sa sahig at dumampi sa gilid ng kanyang mamahaling sapatos.
Nanlaki ang mga mata ni Ms. Miranda. Ibinaba niya ang kanyang telepono at tiningnan ako nang nanlilisik. Natahimik ang buong floor. Napahinto sa pag-type ang lahat ng mga empleyado.
“B.aliw ka ba?! Tignan mo ang ginawa mo!” matinis at galit na tili ni Ms. Miranda, umaalingawngaw sa buong opisina. “Alam mo ba kung magkano ang sapatos na ito?! Fifty thousand pesos! Isang taong sweldo mo bilang intern na p.atay-gutom, hindi makakabili nito!”
“Ms. Miranda, pasensya na po. Kayo po kasi ang mabilis na naglakad kaya—”
Bago pa ako makatapos magpaliwanag, itinaas niya ang kanyang kamay at akmang bibigyan ako ng isang malakas na S.ampal, ngunit mabuti na lang at napigilan niya ang kanyang sarili dahil maraming nakatingin. Sa halip, ngumisi siya nang nakakapangilabot.
“Sumasagot ka pa?! Wala kang kwentang intern! Gusto mo bang ipasa ko ang evaluation mo o gusto mong itapon kita palabas ng building na ito ngayon din?!” bulyaw niya.
Napalunok ako at tahimik na umiling.
“Kung gusto mong manatili rito, linisin mo ang sapatos ko. Ngayon din. Lumuhod ka at punasan mo ng tissue ‘yang mga patak ng kape sa sapatos ko!” malupit na utos ni Ms. Miranda, nakaturo sa kanyang mga paa.
Lumapit ang isang mabait na empleyada na si Joy upang ipagtanggol ako.
“Ma’am, ako na lang po ang magpupunas. Aksidente lang po ang nangyari, wag niyo na pong paluhurin si Aurora…” pakiusap ni Joy.
“Tumahimik ka, Joy! Kung ayaw mong isabay kitang sibakin sa trabaho, bumalik ka sa desk mo!” sigaw ni Ms. Miranda. Binalingan niya ako. “Lumuhod ka, Aurora!”
Tinitigan ko si Ms. Miranda. Inaasahan niyang iiyak ako o tatakbo sa hiya. Ngunit sa halip na gumawa ng eskandalo, huminga ako nang malalim. Gusto kong makita kung hanggang saan ang kasamaan ng babaeng ito.
Wala akong sinabing kahit isang salita. Dahan-dahan akong lumuhod sa malamig na sahig. Kumuha ako ng tissue mula sa bulsa ko at tahimik na pinunasan ang ilang patak ng kape sa kanyang sapatos. Habang nakayuko ako, narinig ko ang mapang-insultong halakhak niya.
“Good. Ganyan ang nararapat sa mga hampas-lupang katulad mo. Alamin mo ang lugar mo,” nakangising sabi ni Ms. Miranda. “Pagkatapos mong linisin ‘yan, mag-empake ka na ng mga gamit mo. Fired ka na. Ayokong nakikita ang mukha mo kapag dumating na ang bagong CEO.”
Naglakad siya palayo nang taas-noo, iniiwan akong nakaluhod habang ang mga kasamahan ko ay pasikretong naawa sa akin. Dahan-dahan akong tumayo. Ibinasura ko ang tissue, at isang malamig na ngiti ang sumilay sa aking mga labi.
ANG BOARD MEETING NG MGA MAPAGMATAAS
Makalipas ang isang oras, nagsimula na ang pinakahihintay na Board Meeting sa pinakamataas na palapag ng gusali. Punong-puno ng mga bilyonaryong investors at matataas na opisyal ng kumpanya ang malaking conference room.
Nakatayo si Ms. Miranda malapit sa kabisera ng mesa, sipsip na sipsip sa mga board members at kumpyansang-kumpyansa sa kanyang sarili. Inaasahan niyang mapo-promote siya bilang Vice President kapag napabilib niya ang bagong CEO.
“Mga ginoo, huwag po kayong mag-alala. Ang Vanguard Global ay pinapatakbo natin nang may mahigpit na disiplina,” pagmamayabang ni Ms. Miranda. “Kanina nga lang po, tinanggal ko ang isang walang-kwentang intern na nakasira sa imahe ng kumpanya. We only keep the best of the best.”
Nagpalakpakan ang ilang sumisipsip din na opisyal.
Maya-maya, bumukas nang malakas ang malalaking double doors ng boardroom. Natahimik ang lahat.
Naunang pumasok ang limang matitikas na security personnel na naka-itim na suit, kasunod ang pangkat ng mga kilalang corporate lawyers. At sa gitna nila, pumasok ang taong hinihintay ng buong kumpanya.
ANG PAGBAGSAK NG MAYABANG NA DEMONYO
Nang pumasok ako sa silid, hindi na ako nakasuot ng lumang damit ng isang intern. Nakasuot ako ng isang pormal at mamahaling puting designer suit, ang aking buhok ay maayos na nakapusod, at ang bawat hakbang ko ay nagpapahiwatig ng purong kapangyarihan at awtoridad.
Naglakad ako patungo sa kabisera ng mesa.
Nang magtama ang paningin namin ni Ms. Miranda, unti-unting nawala ang ngiti sa kanyang mga labi. Nanlaki ang kanyang mga mata na parang luluwa mula sa kanyang mukha. Nalaglag ang folder na hawak niya. Smack.
Parang inubusan ng d.ugo ang kanyang buong mukha. Nagsimulang mangatog ang kanyang mga tuhod.
“A-Aurora?!” nanginginig at pautal-utal na tili ni Ms. Miranda. “A-Anong ginagawa ng intern na ‘yan dito?! Guards! Palabasin niyo ang babaeng ‘yan! Paano siya nakapasok sa boardroom?!”
Ngunit walang guwardiya ang kumilos. Sa halip, tumayo ang Head of the Board of Directors at yumuko nang malalim sa akin.
“Good morning, Madam Aurora. Nakahanda na po ang inyong upuan,” pormal na bati ng direktor.
Parang pinagsakluban ng langit at lupa si Ms. Miranda. Nanghina ang kanyang mga binti at napasandal siya sa pader para hindi matumba.
“M-Madam Aurora?! Siya ang… S-Siya ang bagong CEO?!” bulong ni Ms. Miranda, pilit na kinukusot ang kanyang mga mata dahil hindi siya makapaniwala sa bangungot na kaharap niya.
Umupo ako sa kabisera. Pinagkrus ko ang aking mga binti at tinitigan siya nang napakalamig. Ang buong silid ay nabalot ng nakakapangilabot na katahimikan.
“Sabi mo kanina, Ms. Miranda, tinanggal mo ang isang walang-kwentang intern,” kalmado kong panimula, umaalingawngaw ang boses ko. “At sabi mo rin na ang mga taong hampas-lupa ay dapat alamin ang kanilang lugar. Tama ba?”
“M-Madam… M-Madam Aurora… p-patawarin niyo po ako…” umiiyak na gumapang si Ms. Miranda palapit sa aking pwesto. Ang kanyang kayabangan kanina ay tuluyan nang nadurog. “Hindi ko po alam! Nagkamali lang po ako ng pag-uugali! Pakiusap po, bigyan niyo ako ng isa pang pagkakataon!”
Tiningnan ko siya pababa.
“Kung hindi ako ang may-ari ng kumpanyang ito, ibig sabihin ba ay may karapatan ka nang ipahiya at paluhurin ang isang ordinaryong tao?” matalim kong tanong. “Hindi ka nagso-sorry dahil naging malupit ka. Nagso-sorry ka dahil nahuli kita at nalaman mong ako ang boss mo.”
Binalingan ko ang aking Head Lawyer.
“Attorney. Sa loob ng dalawang buwan kong pagmamasid sa departamento niya, nakuha ko ang lahat ng ebidensya ng kanyang pagnanakaw. Ginamit niya ang pondo ng kumpanya para bumili ng mga mamahaling sapatos at bags, kasama na ang sapatos na pinapunasan niya sa akin kanina.”
Nag-gasp ang mga board members at tiningnan si Ms. Miranda nang may matinding pandidiri.
“Ms. Miranda, you are fired. Effective immediately,” malamig kong utos. “At hindi lang ‘yan. Kinasuhan na kita ng malawakang Corporate Fraud at Embezzlement. Siguraduhin ninyong ma-K.ulong ang babaeng ito at mabawi ang lahat ng ninakaw niya.”
“HINDI! MADAM AURORA, PARANG AWA NIYO NA! WALA NA AKONG PERA! WAG NIYO PO AKONG IPA-K.ULONG!” nagwawalang hiyaw ni Ms. Miranda habang sapilitan siyang kinakaladkad ng apat na guwardiya palabas ng boardroom.
Pinanood ko lang siyang umiyak at magwala hanggang sa tuluyan siyang ilabas ng gusali. Ang babaeng nagmalaki at nang-alipin kanina ay inilabas na walang natirang dangal at kinabukasan.
Pagkatapos mailabas ang basura, hinarap ko ang mga natitirang opisyal na ngayon ay nakayuko sa matinding paggalang at takot.
“Mula ngayon, ang sinumang opisyal na mahuhuling nanamantala, nangmamaliit, o nagpapahirap sa mga ordinaryong empleyado ay makakatikim ng parehong kapalaran. Ang tunay na lakas ng kumpanyang ito ay ang mga taong nagpapawis sa ibaba. Irespeto ninyo sila.”
Nagpalakpakan ang buong silid. Nang araw ding iyon, ipinromote ko si Joy—ang nag-iisang empleyada na nagtangkang magtanggol sa akin—bilang bagong Head of Marketing.
Napatunayan ko na ang pagyuko sa harap ng isang mapang-api ay hindi kailanman tanda ng kahinaan. Minsan, kailangan mo lang silang hayaang umakyat sa rurok ng kanilang kayabangan, upang sa oras na hatakin mo sila pababa, ang kanilang pagbagsak ay magiging isang nakakabinging wakas.
MORAL NG KWENTO: Huwag kailanman sukatin ang halaga at pagkatao ng isang tao base sa kanyang trabaho o posisyon sa buhay. Ang taong pinapahiya mo at minamaliit mo ngayon dahil sa pag-aakalang nasa ibaba siya, ay maaaring ang mismong taong may hawak ng iyong kinabukasan bukas. Ang pagmamataas at pang-aabuso sa kapangyarihan ay palaging may katapat na matinding pagbagsak, habang ang pagpapakumbaba ay palaging nagtatagumpay.
