Nagpabakasyon Siya Sa Beach Kasama Ang Kanyang Magandang Assistant Ngunit Nang Siya Ay Umuwi Ay May Krus Na Ang Kanyang Ina Sa Sementeryo At Ang Kanyang Asawa Ay Naglaho Na Parang Bula
Ako si Troy, tatlumpu’t limang taong gulang at isang matagumpay na CEO ng isang malaking kumpanya. Sa paningin ng lahat, perpekto ang buhay ko. Mayroon akong malaking mansyon, mga mamahaling sasakyan, at isang napakabait na asawa na si Elena. Si Elena ang nag-aalaga sa aking uugod-ugod at bedridden na ina, si Mama Rosa.
Nang mag-umpisang lumago ang kumpanya ko, kumuha ako ng isang bagong personal assistant. Siya si Valerie. Bata, maganda, at palaging alam kung paano ako pasayahin. Dahil laging amoy gamot at amoy ospital si Elena sa pag-aalaga sa nanay ko, unti-unti akong nawalan ng gana sa kanya. Naging malamig ang pakikitungo ko, at palihim akong nahulog sa mga patibong ni Valerie.
Inakala kong ang lahat ng ginagawa ko ay walang kapalit, na kaya kong itago ang aking pagtataksil. Hanggang sa dumating ang linggong sumira sa buong buhay ko.
ANG BAKASYON NG KASINUNGALINGAN
Miyerkules ng hapon. Abala ako sa pag-iimpake ng aking mga gamit sa kwarto. Pumasok si Elena, pagod na pagod, may hawak pang mangkok ng mainit na sabaw para kay Mama Rosa.
“Troy, aalis ka na naman? Sabi ng doktor, masyadong bumababa ang oxygen level ni Mama. Baka kailanganin nating isugod siya sa ospital anumang oras. Pwede bang huwag ka na munang umalis?” nanginginig at nagmamakaawang pakiusap ni Elena.
Hindi ko siya tiningnan. Ipinagpatuloy ko ang paglalagay ng mga mamahaling damit pang-beach sa aking maleta.
“Ano ka ba, Elena? Business trip ito! Napakahalaga ng meeting ko sa Boracay kasama ang mga foreign investors. Hindi ko pwedeng i-cancel ‘to dahil lang inuubo si Mama. Nandiyan ka naman ‘di ba? Kaya nga kita pinakasalan para may mag-alaga sa bahay eh,” malamig at matigas kong sagot.
Naluha si Elena.
“Troy, nanay mo siya. Baka ito na ang huling—”
“Stop overreacting, Elena!” bulyaw ko, sabay kuha ng maleta ko. “Ilang beses mo nang sinabing mam.amatay na si Mama pero buhay pa rin naman siya hanggang ngayon. I-text mo na lang ako kung may kailangan ka. At huwag mo akong tatawagan, busy ako sa meetings!”
Lumabas ako ng bahay nang walang lingon-likod. Iniwan ko ang asawa ko na umiiyak habang bitbit ang responsibilidad na dapat ay sa akin.
Ngunit ang totoo, wala akong meeting sa Boracay. Nag-arkila ako ng isang mamahaling private villa sa beach para sa aming dalawa ni Valerie. Gusto naming mag-celebrate ng aming “anniversary” bilang mag-K.abit.
ANG PAGPAPAKASARAP HABANG NAGDURUSA ANG PAMILYA
Sa loob ng isang linggo, in-enjoy ko ang buhay. Uminom ako ng mamahaling alak, nag-yacht party kami ni Valerie, at nagpakasarap sa puting buhangin ng Boracay. I-ni-off ko ang aking personal na cellphone. Ginawa ko itong “do not disturb” upang walang sinuman, lalo na si Elena, ang makasira sa bakasyon ko.
“Babe, hindi ka ba hinahanap ng asawa mong losyang?” nakangising tanong ni Valerie habang nakahiga kami sa gilid ng pool ng aming villa.
Tumawa ako nang mayabang.
“Hayaan mo siya. Wala naman siyang alam gawin kundi mag-alaga ng matanda. Mabuti nga at malayo ako sa amoy-gamot na bahay na ‘yon. Cheers para sa atin!”
Ngunit habang nagtatawanan kami, hindi ko alam na sa Maynila, ang asawa ko ay mag-isang nagpapasan ng pinakamabigat na krus na kailanman ay hindi ko binuhat.
ANG PAG-UWI SA KATAHIMIKAN
Pagkatapos ng pitong araw, bumalik ako sa Maynila. Inihatid ko muna si Valerie sa kanyang condo bago ako umuwi sa aming mansyon.
Pagbaba ko ng sasakyan, nakaramdam ako ng kakaiba. Walang ilaw sa labas ng bahay. Tahimik. Walang sumalubong sa akin na kasambahay.
Binuksan ko ang main door. Amoy kandila ang buong sala. Nakapatay ang lahat ng appliances.
“Elena?! Ma?! Nandito na ako!” tawag ko, ngunit walang sumagot.
Dali-dali akong umakyat sa kwarto ng aking ina. Pagbukas ko ng pinto, nanlaki ang mga mata ko. Wala na ang hospital bed ni Mama Rosa. Wala na ang kanyang oxygen tank. Ang kwarto ay malinis, malamig, at walang bakas ng buhay.
Tumakbo ako sa master’s bedroom namin ni Elena. Wala ring tao. Wala na ang kanyang mga damit sa cabinet. Wala na ang kanyang mga picture frames sa ibabaw ng drawer.
Nagsimulang mangatog ang aking mga tuhod. Kinuha ko ang aking cellphone at agad na ini-on ito.
Sunud-sunod na pumasok ang mga missed calls at text messages. Daan-daang notifications.
Mula kay Elena, apat na araw na ang nakakalipas: “Troy, parang awa mo na, sagutin mo ang telepono! Isinugod ko si Mama sa ospital! Hindi na siya makahinga!”
Mula ulit kay Elena, tatlong araw na ang nakakalipas: “Troy, nasaan ka?! Nag-cardiac arrest si Mama! Hinihintay ka niya… hinahanap ka niya…”
At ang pinakahuling mensahe mula kay Elena, dalawang araw na ang nakakalipas: “Wala na si Mama, Troy. Mag-isa kong inasikaso ang burol at l.ibing niya. Kahit sa huling sandali, hindi mo siya pinuntahan. Ipina-cremate ko na siya. Ang abo niya ay nasa columbarium na ng pamilya niyo. Para na ring nam.atay ang pag-ibig ko sa’yo. Aalis na ako, at hinding-hindi mo na ako makikita kahit kailan. Salamat sa wala.”
ANG PAGGUHO NG ISANG T.AKSIL
Bumagsak ang aking cellphone sa sahig. Nanghina ang aking mga binti hanggang sa napaluhod ako sa malamig na sahig ng aming kwarto.
“M-Ma… Elena…” nanginginig kong bulong, hindi makahinga sa matinding sakit at pagsisisi na biglang sumakop sa buong pagkatao ko.
Tumakbo ako palabas ng mansyon. Nagmaneho ako nang parang b.aliw papunta sa columbarium (sementeryo) ng aming pamilya sa kabila ng lakas ng ulan. Pagdating ko roon, hinanap ko ang pangalan ng aking ina.
At doon ko nakita. Sa isang maliit na marmol na nitso, nakaukit ang pangalan ng aking ina. May isang maliit na krus sa ibabaw nito, at isang tuyong puting rosas.
Habang ako ay nakikipaghalikan at nagpapakasarap sa beach kasama ang aking K.abit, ang ina kong nagluwal sa akin ay naghihingalo, tinatawag ang pangalan ko, at binalot sa malamig na kabaong. Habang ako ay nagtatawa, ang asawa kong tapat ay mag-isang lumuluha at inaasikaso ang pagl.ibing sa sarili kong ina!
Napahagulgol ako nang napakalakas. Niyakap ko ang malamig na marmol ng puntod ng aking ina.
“Ma! Patawarin niyo po ako! Ang sama-sama kong anak! Ma, parang awa niyo na, bumalik kayo! Hindi ko sinasadya!” sigaw ko sa loob ng tahimik na sementeryo.
Ngunit walang sumagot. Walang inang magsasabing ayos lang ang lahat.
ANG HULING PARUSA NG TADHANA
Kinabukasan, sinubukan kong hanapin si Elena. Ginamit ko ang lahat ng pera ko, inutusan ko ang mga private investigators, ngunit tila naglaho siyang parang bula. Wala akong nahanap na kahit anong bakas niya. Dinala niya ang lahat ng kanyang gamit, nagpalit ng pangalan, at tuluyang nawala sa buhay ko.
Ngunit ang karma ay hindi natapos doon.
Nang malaman ng board of directors ng aking kumpanya ang aking kapabayaan at kawalan ng moralidad—lalo na ang hindi ko pag-asikaso sa sarili kong ina na kilala rin bilang founder ng kumpanya—tinanggal nila ako sa posisyon bilang CEO.
Si Valerie, ang K.abit na pinaglaanan ko ng panahon, ay mabilis akong iniwan nang malamang wala na akong kapangyarihan sa kumpanya. Sumama siya sa isa sa mga investors na kasing-sakim niya.
Naiwan akong mag-isa sa napakalaking mansyon. Walang ina na sasalubong sa akin. Walang asawang mag-aalaga sa akin. Ang yaman at kayabangan na aking ipinagmalaki ay nag-iwan lamang sa akin ng habambuhay na pagsisisi na kailanman ay hindi ko na maitatama.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong itapon ang mga taong tunay na nagmamahal at nag-aalaga sa iyo para lamang sa panandaliang kaligayahan at makamundong luho. Ang pamilya at ang asawang nananatili sa mga oras ng hirap ay kayamanan na hindi kailanman matutumbasan ng pera o ng sinumang bagong kakilala. Ang pagtataksil at pagtalikod sa responsibilidad bilang anak at asawa ay may kaakibat na habambuhay at malupit na karma na maniningil sa oras na huli na ang lahat.
