ANG PAGPAPASARADO KO SA CREDIT CARD NG AKING MATAPOBRENG EX-BIYENAN ANG TULUYANG DUMUROG SA KAYABANGAN AT ILUSYON NG EX-HUSBAND KO!

Nang matanggap ko ang email mula sa aking abogado na nagsasabing opisyal at pinal na ang aming annulment, wala akong naramdamang kahit isang patak ng luha o panghihinayang. Ang tanging naramdaman ko ay isang napakalalim na buntong-hininga ng kaluwagan—ang uri ng buntong-hininga ng isang taong kalalabas lang mula sa pitong taong pagkakabilanggo.

Ako si Katrina. Pitong taon akong naging asawa ni Anton, isang lalaking nagmula sa pamilya ng mga “old rich” sa Makati. Ngunit ang hindi alam ng lipunan, matagal nang ubos ang yaman ng kanilang pamilya. Nang magpakasal kami, inakala ng kanyang inang si Doña Leticia na isa lamang akong mahirap na probinsyana na nakasungkit ng jackpot. Ang hindi nila alam, ang kumpanyang ipinundar ko mula sa wala ay siyang sumalba sa kanila mula sa pagkabangkarote.

Sa loob ng pitong taon, tiniis ko ang lahat. Tiniis ko ang patagong panlalait ni Doña Leticia sa aking pananamit at pinagmulan. Tiniis ko ang pagiging iresponsable at palaging nakaasa ni Anton sa aking pera habang nagpapanggap siyang isang matagumpay na CEO sa harap ng kanyang mga kaibigan. Ngunit ang huling patak na sumira sa aking pagtitimpi ay nang mahuli ko si Anton na may kasamang ibang babae—sa mismong resthouse na ako ang nagbayad.

Iyon ang nag-udyok sa akin na i-file ang annulment. At ngayon, malaya na ako.

Habang humihigop ako ng aking kape at pinagmamasdan ang magandang tanawin mula sa aking opisina, naisip kong buksan ang aking banking app upang linisin ang aking mga accounts. Habang nag-i-scroll ako, may isang bagay na nakapukaw ng aking atensyon.

Isang supplementary black credit card. Nakapangalan kay Leticia Imperial.

Natawa ako nang mahina. Sa sobrang dami kong inasikaso sa annulment at negosyo, nakalimutan kong putulin ang extension card na ibinigay ko sa aking ex-biyenan limang taon na ang nakalipas. Tiningnan ko ang real-time transaction history. Nanlaki ang mga mata ko ngunit napalitan din ito ng isang nakakakilabot na ngiti.

Eksakto sa mga oras na iyon, may sunod-sunod na pending transactions mula sa isang napakamahal at eksklusibong luxury bag boutique sa Greenbelt. Alam ko ang araw na ito—ito ang araw ng paboritong “shopping and high-tea” session ni Doña Leticia kasama ang kanyang mga matatapobreng amigas. Malamang ay naroon din si Anton, nagpapabida at nagpapanggap na siya ang nagbabayad ng lahat ng luho ng kanyang ina.

Walang pag-aalinlangan, pinindot ko ang “Deactivate” at “Report as Lost/Stolen”. Sa isang iglap, kanselado ang card.

Hindi lumipas ang dalawampung minuto, nag-ring ang aking cellphone. Ang caller ID: Anton.

Hinayaan ko muna itong tumunog nang paulit-ulit bago ko dahan-dahang sinagot at inilagay sa loudspeaker.

“Katrina! Anong kalokohan ito?!” nanggagalaiting sigaw ni Anton sa kabilang linya. Rinig na rinig ko sa background ang mahinang musika ng boutique at ang naguguluhang bulungan ng mga tao.

“Good afternoon din sa’yo, Anton. Bakit ka napatawag? May problema ba?” kalmado at pormal kong sagot.

“Huwag ka nang magpanggap! Bakit na-decline ang credit card ni Mama?! Nandito kami ngayon sa boutique kasama ang mga kaibigan niya! Bibili siya ng dalawang limitadong Hermès bag at magpapakain ng lunch. Alam mo bang pinahiya mo kami sa harap ng lahat ng tao rito?! Inakala ng manager na peke o nakaw ang card!” humahagulgol siya sa matinding galit at kahihiyan.

Humalakhak ako—isang malamig at tagos-sa-butong halakhak. “Anton, nabasa mo ba ang email ng abogado natin kaninang umaga? Annulled na tayo. Wala na akong obligasyon na buhayin ang nanay mo at tustusan ang mga ilusyon ninyo sa lipunan.”

“A-Ano?! Pero dapat inabisuhan mo muna kami! Wala akong dalang cash na ganyan kalaki! Pamilya mo pa rin kami, Katrina! Pakiusap, i-activate mo muna kahit ngayon lang, babayaran na lang kita. Nakatingin sa amin ang lahat ng mga amigas ni Mama!” biglang nagbago ang tono ni Anton. Mula sa galit, naging desperadong pagmamakaawa ang kanyang boses.

“Babayaran? Sa loob ng pitong taon, Anton, kailan mo ako binayaran? Ginamit niyo ako. Tinawag akong ‘hampaslupa’ ng nanay mo pero ang hampaslupang ito ang nagbayad ng mga kape, bag, at sapatos na ipinagmamalaki niya ngayon,” madiin kong sagot.

Narinig ko ang boses ni Doña Leticia na umiiyak sa background. “Anton! Gawin mo ang paraan! Ano na lang ang sasabihin ng mga kaibigan ko?! Paano tayo makakalabas dito?!”

“Narinig mo ‘yon, Anton?” nakangiti kong dugtong. “Ikaw ang ‘matagumpay na lalaki’ sa paningin nila, hindi ba? Patunayan mo ngayon ang kayabangan mo. Ilabas mo ang sarili mong pera at bayaran mo ang luho ng nanay mo. Tapos na ang libreng sakay. Welcome to the real world.”

Pinatay ko ang tawag at tuluyang blinock ang numero niya.

Ayon sa narinig kong balita kinabukasan mula sa isang kakilala na naroon sa boutique, tuluyang nawasak ang imahe ng mag-inang Imperial. Hindi nila nabayaran ang mga bags na pina-reserve nila, at napilitan silang umutang sa mismong mga amigas na kanina lang ay pinagmamayabangan nila. Umuwi silang luhaan, hiyang-hiya, at walang sinumang pumansin sa kanila sa kanilang social circle pagkatapos ng insidenteng iyon. Ang pride ni Anton, na matagal niyang itinatago sa likod ng aking bulsa, ay tuluyang nadurog at naging abo.

Huminga ako nang malalim at uminom muli ng aking kape. Sa wakas, ang pitong taong sumpa ay natapos na. Wala na akong bitbit na pabigat, at hindi kailanman naging ganito kasarap ang kalayaan.