ITINAGO NILA ANG KANYANG WHEELCHAIR UPANG IPAHIYA SIYA SA ARAW NG KASAL—NGUNIT BINUHAT SIYA NG ISANG MAFIA BOSS PATUNGO SA ALTAR AT IBINUNYAG ANG PINAKAMADILIM NA SIKRETO NG KANYANG PAMILYA!

I. Ang Halakhak ng mga Demonyo

Tatlong taon nang paralisado ang kalahating katawan ni Elena mula sa isang malagim na aksidente sa sasakyan. Ngayon ang araw ng kanyang kasal. Nakasuot siya ng isang napakagandang puting gown, nakaupo sa gilid ng malambot na kama sa loob ng bridal suite.

Ito ay hindi isang kasal na puno ng pag-ibig, kundi isang transaksyon. Ibinenta siya ng kanyang sariling ama na si Don Arturo at ng kanyang malupit na madrasta na si Doña Carmela sa pinakakinatatakutang Mafia Boss sa bansa—si Lorenzo “Enzo” Valderama. Ito ang tanging paraan upang mabayaran ang bilyun-bilyong utang ng kanilang pamilya sa sindikato.

Ayon sa plano, maglalakad (o gugulong) siya patungo sa altar nang mag-isa. Ngunit nang akmang aabutin na niya ang kanyang wheelchair sa gilid ng kama upang maghanda sa paglabas… wala ito roon.

Hindi niya napansin na nawawala ang kanyang wheelchair hanggang sa marinig niya ang kanilang halakhak mula sa labas ng nakawang na pinto.

“Tingnan natin kung paano siya makakarating sa altar ngayon!” matinis at mapang-asar na tawa ng kanyang stepsister na si Beatrice. “Siguradong magagalit si Lorenzo kapag pinaghintay siya ng lumpong ‘yan. Baka gapangin niya ang red carpet na parang uod! Bagay lang sa kanya!”

“Hayaan mo siyang mapahiya,” dagdag ng madrasta niyang si Doña Carmela. “Kapag nainis si Valderama, baka itapon na lang niya si Elena sa kalsada pagkatapos mapirmahan ang kontrata.”

Narinig ni Elena ang paglayo ng kanilang mga yabag. Naiwan siyang mag-isa, walang magawa, at nanginginig sa takot at hiya. Paano siya lalabas? Inaasahan nila siyang gumapang sa harap ng daan-daang bisita at sa harap ng isang walang-pusong Mafia Boss. Bumagsak ang kanyang mga luha.

II. Ang Pagdating ng Halimaw na may Puso

Lumipas ang labinlimang minuto. Siguradong naghihintay na ang lahat sa loob ng simbahan. Pinunasan ni Elena ang kanyang luha at dahan-dahang ibinaba ang sarili sa sahig. Kung kailangan niyang gumapang upang hindi patayin ang kanyang pamilya ng sindikato, gagawin niya.

Ngunit bago pa man dumampi ang kanyang mga tuhod sa sahig, biglang bumukas nang malakas ang pinto.

Isang matangkad at nakakatakot na bulto ng lalaki ang tumambad sa kanya. Nakasuot ng itim na tuxedo, may malamig na asul na mga mata, at napapaligiran ng nakakakilabot na aura. Si Lorenzo Valderama. Ang kinatatakutang boss ng La Cosa Nostra sa Asya.

Tiningnan ni Lorenzo si Elena na halos nakadapa sa sahig, pagkatapos ay tiningnan ang buong kwarto. Agad niyang napagtanto ang nangyari. Nakita ni Elena ang pag-igting ng panga ng Mafia Boss at ang matinding galit na dumaan sa mga mata nito. Inakala ni Elena na babarilin siya nito dahil sa pagiging huli.

Ngunit sa halip na sumigaw, lumuhod si Lorenzo sa kanyang harapan.

“Nasaan ang wheelchair mo, mia regina (my queen)?” malumanay at malalim nitong tanong.

“I-Itinago nila…” nanginginig na sagot ni Elena. “P-Patawad, Lorenzo. G-Gagapang na lang ako palabas—”

“Hinding-hindi ka gagapang para sa kahit na sino,” putol ni Lorenzo. Dahan-dahan niyang ipinasok ang kanyang matitipunong braso sa ilalim ng mga binti at likuran ni Elena. Walang kahirap-hirap, binuhat siya ng Mafia Boss na parang isang magaan na prinsesa. “Kung kinuha nila ang mga paa mo, ako ang magiging paa mo.”

III. Ang Paglalakad sa Altar

Bumukas ang malalaking pinto ng katedral. Ang inaasahan ng pamilya ni Elena na makita ay isang lumpong babae na humihikbi habang gumagapang. Inihanda na nina Beatrice at Doña Carmela ang kanilang mga pekeng mukha ng pag-aalala.

Ngunit nang tumugtog ang musika, napa-gasp ang daan-daang bisita.

Pumasok si Lorenzo Valderama, naglalakad nang taas-noo habang karga-karga si Elena sa kanyang mga bisig. Ang mukha ng Mafia Boss ay nagpapahiwatig ng awtoridad at pagmamalaki, habang si Elena ay nakasandal sa kanyang malapad na dibdib.

Nanlaki ang mga mata ni Beatrice. Nawala ang kulay sa mukha ni Doña Carmela, at napalunok si Don Arturo. Ang panunuya na sana ay gagawin nila ay napalitan ng matinding kaba nang mapansin nilang nakatitig sa kanila si Lorenzo nang may nakamamatay na poot.

Patuloy na naglakad si Lorenzo hanggang sa makarating sila sa altar. Maingat niya itong ibinaba sa isang magarbong upuan na agad na inihanda ng kanyang mga tauhan. Hinarap ng pari ang dalawa upang simulan ang seremonya.

“Sandali,” malamig na utos ni Lorenzo. Ang kanyang boses ay umalingawngaw sa buong katedral. Huminto ang musika at natahimik ang lahat.

Lumingon si Lorenzo sa pamilya ni Elena na nakaupo sa unang hilera.

IV. Ang Pagbubunyag ng Madilim na Sikreto

“Bago tayo magpalitan ng sumpaan, mayroon akong isang maliit na regalong inihanda para sa aking asawa,” deklara ni Lorenzo. Nag-snap siya ng kanyang mga daliri.

Mula sa gilid ng simbahan, lumabas ang apat na armadong tauhan ng sindikato at pinaligiran sina Beatrice, Doña Carmela, at Don Arturo. Namutla ang mag-iina at nagsimulang manginig.

“L-Lorenzo, anong ibig sabihin nito?” nauutal na tanong ni Don Arturo. “Ibinigay ko na sa’yo ang anak ko para sa utang namin!”

“Ibinigay mo siya sa akin bilang pambayad. Ngunit ang hindi mo alam, matagal ko na siyang gusto,” malamig na sagot ni Lorenzo. Tumingin siya kay Elena at hinawakan ang kamay nito. “Sa loob ng tatlong buwan bago ang kasal na ito, pinaimbestigahan ko ang aksidenteng nagpalumpo sa aking reyna.”

Nanigas si Beatrice. Suminghap nang malakas si Doña Carmela at napatayo. “W-Wala kaming kinalaman doon! Aksidente iyon!”

“Aksidente?” ngumisi si Lorenzo, isang ngiting nagpapahiwatig ng kamatayan. Inilabas niya ang isang audio recorder mula sa kanyang bulsa at itinapat sa mikropono ng altar.

Narinig ng buong simbahan ang isang pamilyar na boses. Boses ito ng dating mekaniko ng pamilya nila Elena: “Binayaran po ako ni Doña Carmela at Beatrice ng dalawang milyong piso. Inutusan nila akong putulin ang brake line ng sasakyan ni Elena para hindi siya makapunta sa abugado at makuha ang mana na iniwan ng kanyang tunay na ina. Gusto nila siyang patayin.”

Gumuho ang mundo ni Elena. Ang aksidenteng umagaw sa kanyang kakayahang maglakad… ay pinlano ng mismong pamilya niya. Humagulgol siya, hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa labis na sakit ng pagkakanulo.

“Kaya ninyong patayin ang sarili ninyong dugo para sa pera. At ngayong araw, itinago ninyo ang kanyang wheelchair para ipahiya siya sa harap ko,” madiin na wika ni Lorenzo. “Inisip ninyong isa lamang siyang bayad sa utang. Ngunit siya ang babaeng pinili kong pakasalan.”

V. Ang Hustisya ng Mafia

“P-Patawarin niyo kami! Maawa kayo!” umiiyak na luhod ni Beatrice habang kinakaladkad siya ng mga tauhan ni Lorenzo. “Elena, ate, tulungan mo kami!”

Tiningnan lamang sila ni Elena nang malamig. Wala siyang nakikitang awa sa kanyang puso para sa mga taong sumira sa kanyang buhay.

“Dalhin sila sa basement,” utos ni Lorenzo sa kanyang mga tauhan, isang utos na alam ng lahat sa underground world na katumbas ng parusang kamatayan o walang-hanggang pagpapahirap. “I-freeze ang lahat ng kanilang bank accounts, at sunugin ang kanilang mansyon. At ikaw, Don Arturo, dahil hinayaan mong mangyari ito sa sarili mong anak… mabubulok ka sa kulungan na walang ni isang kusing.”

Nagkukumahog at nagsisigawan ang pamilya habang kaladkad palabas ng katedral ng mga armadong lalaki. Nang mabalik ang katahimikan sa loob ng simbahan, hinarap muli ni Lorenzo si Elena.

Ang nakakatakot at walang-awang Mafia Boss kanina ay muling naging maamo nang tumingin sa kanyang mga mata. Dahan-dahan niyang pinunasan ang mga luha ni Elena gamit ang kanyang hinlalaki.

“Tapos na ang paghihirap mo,” bulong ni Lorenzo. “Mula ngayon, walang sinuman ang maaaring manakit, mang-insulto, o magpabagsak sa iyo nang hindi humaharap sa akin. Handa ka na bang maging reyna ko?”

Ngumiti si Elena sa gitna ng kanyang mga luha. Ang lalaking inakala niyang magiging bangungot niya ay ang siya palang naging tagapagligtas. Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ni Lorenzo at tumango.

“Opo, Father,” lumingon si Lorenzo sa nanginginig na pari. “Maaari na nating ituloy ang kasal.”