NOONG 1995, INIWAN NIYA ANG KANYANG ASAWA SA OSPITAL DAHIL NANGANAK ITO NG LIMANG SANGGOL NA “MAITIM” ANG KULAY — 30 TAON ANG LUMIPAS, NABIGLA ANG MUNDO SA KATOTOHANANG LUMABAS SA DNA TEST
Taong 1995. Isang pribadong ospital sa Makati ang naging saksi sa isang eskandalo na yumanig sa alta-sosyedad.
Si Don Roberto, isang mayamang businessman na may dugong Espanyol, ay nagwawala sa hallway ng maternity ward. Ang kanyang asawa na si Isabella ay kakatapos lang iluwal ang kanilang panganay. Hindi lang isa, kundi quintuplets (limang sanggol).
Dapat sana ay masaya si Roberto. Pero nang makita niya ang mga sanggol sa nursery, namula siya sa galit at pandidiri.
Ang limang sanggol ay may kulay na maitim, kulot ang buhok, at matangos ang ilong na parang hindi naman katangian ng mga Pilipino o Kastila.
“Sino ang ama ng mga ‘yan?!” sigaw ni Roberto habang dinuduro si Isabella na nakahiga pa sa kama, nanghihina. “Niloko mo ako! May karelasyon kang iba! Siguro ay isang sundalong Amerikano o turista! Hindi akin ang mga ‘yan! Tingnan mo ang balat ko, maputi! Tingnan mo ikaw, kayumanggi! Paano tayo magkaka-anak ng ganyan kaitim?!”
“Roberto, maniwala ka,” iyak ni Isabella. “Ikaw lang ang mahal ko. Wala akong ibang lalaki. Sayo ang mga ‘yan!”
“Sinungaling!” bulyaw ni Roberto. Hinubad niya ang kanyang wedding ring at ibinato sa mukha ni Isabella. “Aalis ako. Hinding-hindi ko kikilalanin ang mga bastardo na ‘yan. Magsama kayo ng mga anak mong maitim! Simula ngayon, wala ka nang asawa!”
Umalis si Roberto nang gabing iyon. Inalis niya ang lahat ng suporta kay Isabella. Pinalayas niya ito sa kanilang mansyon at iniwan sa kalsada kasama ang limang sanggol na iyak nang iyak.
Napakahirap ng naging buhay ni Isabella.
Bumalik siya sa probinsya, sa isang maliit na baryo sa Zambales. Dahil sa itsura ng kanyang mga anak—sina Michael, Gabriel, Rafael, Uriel, at Samuel—naging sentro sila ng tukso sa buong barangay.
“Ayan na ang mga anak ng tikbalang!”
“Ayan na ang mga negro!”
Madalas umuwing umiiyak ang mga bata galing eskwela.
“Nay, bakit po kami ganito? Bakit po kami iniwan ni Tatay?” tanong ni Michael, ang panganay.
Niyakap sila ni Isabella. Ang mga kamay niya ay magaspang na sa kakalabada at pagtatanim ng kamote para lang may makain sila.
“Anak,” sabi ni Isabella nang may diin. “Huwag niyong ikahiya ang kulay niyo. Ginto ‘yan. Espesyal kayo. At balang araw, kakainin ng Tatay niyo ang mga sinabi niya. Mag-aral kayong mabuti. Ipakita niyo sa mundo na ang kulay ng balat ay hindi sukatan ng pagkatao.”
Nagsikap ang magkakapatid. Dahil walang pera, nagtulungan sila. Kapag nag-aaral si Michael, nagtatrabaho si Gabriel sa construction. Kapag si Rafael naman ang may exam, si Uriel ang nagbebenta ng balut. Salitan sila sa hirap at ginhawa.
Dahil sa kanilang angking talino at determinasyon, nakakuha silang lahat ng scholarship sa ibang bansa. Kinuha sila ng mga unibersidad sa Amerika at Europe dahil sa kanilang galing sa Science at Medicine.
Lumipas ang 30 taon…
Taong 1995. Isang pribadong ospital sa Makati ang naging saksi sa isang eskandalo na yumanig sa alta-sosyedad.
Si Don Roberto, isang mayamang businessman na may dugong Espanyol, ay nagwawala sa hallway ng maternity ward. Ang kanyang asawa na si Isabella ay kakatapos lang iluwal ang kanilang panganay. Hindi lang isa, kundi quintuplets (limang sanggol).
Dapat sana ay masaya si Roberto. Pero nang makita niya ang mga sanggol sa nursery, namula siya sa galit at pandidiri.
Ang limang sanggol ay may kulay na maitim, kulot ang buhok, at matangos ang ilong na parang hindi naman katangian ng mga Pilipino o Kastila.
“Sino ang ama ng mga ‘yan?!” sigaw ni Roberto habang dinuduro si Isabella na nakahiga pa sa kama, nanghihina. “Niloko mo ako! May karelasyon kang iba! Siguro ay isang sundalong Amerikano o turista! Hindi akin ang mga ‘yan! Tingnan mo ang balat ko, maputi! Tingnan mo ikaw, kayumanggi! Paano tayo magkaka-anak ng ganyan kaitim?!”
“Roberto, maniwala ka,” iyak ni Isabella. “Ikaw lang ang mahal ko. Wala akong ibang lalaki. Sayo ang mga ‘yan!”
“Sinungaling!” bulyaw ni Roberto. Hinubad niya ang kanyang wedding ring at ibinato sa mukha ni Isabella. “Aalis ako. Hinding-hindi ko kikilalanin ang mga bastardo na ‘yan. Magsama kayo ng mga anak mong maitim! Simula ngayon, wala ka nang asawa!”
Umalis si Roberto nang gabing iyon. Inalis niya ang lahat ng suporta kay Isabella. Pinalayas niya ito sa kanilang mansyon at iniwan sa kalsada kasama ang limang sanggol na iyak nang iyak.
Napakahirap ng naging buhay ni Isabella.
Bumalik siya sa probinsya, sa isang maliit na baryo sa Zambales. Dahil sa itsura ng kanyang mga anak—sina Michael, Gabriel, Rafael, Uriel, at Samuel—naging sentro sila ng tukso sa buong barangay.
“Ayan na ang mga anak ng tikbalang!”
“Ayan na ang mga negro!”
Madalas umuwing umiiyak ang mga bata galing eskwela.
“Nay, bakit po kami ganito? Bakit po kami iniwan ni Tatay?” tanong ni Michael, ang panganay.
Niyakap sila ni Isabella. Ang mga kamay niya ay magaspang na sa kakalabada at pagtatanim ng kamote para lang may makain sila.
“Anak,” sabi ni Isabella nang may diin. “Huwag niyong ikahiya ang kulay niyo. Ginto ‘yan. Espesyal kayo. At balang araw, kakainin ng Tatay niyo ang mga sinabi niya. Mag-aral kayong mabuti. Ipakita niyo sa mundo na ang kulay ng balat ay hindi sukatan ng pagkatao.”
Nagsikap ang magkakapatid. Dahil walang pera, nagtulungan sila. Kapag nag-aaral si Michael, nagtatrabaho si Gabriel sa construction. Kapag si Rafael naman ang may exam, si Uriel ang nagbebenta ng balut. Salitan sila sa hirap at ginhawa.
Dahil sa kanilang angking talino at determinasyon, nakakuha silang lahat ng scholarship sa ibang bansa. Kinuha sila ng mga unibersidad sa Amerika at Europe dahil sa kanilang galing sa Science at Medicine.
Lumipas ang 30 taon…
